پیچ های خودکار اغلب برای اتصالات بین ورق های فلزی نازک (صفحات فولادی، تخته های اره و غیره) استفاده می شود. هنگام اتصال، ابتدا یک سوراخ پایین رزوهدار برای قطعه متصل ایجاد کنید و سپس پیچ خودکار را به سوراخ پایینی رزوهشده قطعه متصل بپیچید. از آنجایی که سطح رزوهدار پیچ ضربهای دارای سختی بالایی است (≥HRC45)، میتوان رزوه داخلی را در سوراخ پایینی رزوهشده عضو متصل ضربه زد تا اتصال ایجاد کند.
برای اتصال بین صفحات فلزی نازک نیز از پیچ های خودکار استفاده می شود. رزوه یک رزوه معمولی است که سطح مقطع مثلثی منحنی دارد و سطح رزوه نیز سختی بالایی دارد، به طوری که در هنگام اتصال، پیچ نیز می تواند به رزوه داخلی در سوراخ پایین رزوه شده عضو متصل ضربه بزند تا اتصال ایجاد شود. این نوع پیچ دارای گشتاور پایین پیچ و عملکرد قفل بالا است. عملکرد بهتری نسبت به پیچ های معمولی دارد و می توان از آن به جای پیچ های ماشینی استفاده کرد.
برای اتصال تخته های دیواری گچی و کیل های فلزی از پیچ های خودکاری پانل دیواری استفاده می شود. این رزوه دو سر است و سطح رزوه نیز دارای سختی بالایی است (≥HRC53) که میتوان آن را به سرعت بدون ایجاد سوراخ از پیش ساخته شده برای تشکیل اتصال به کیل پیچ کرد.
تفاوت بین پیچ های خودکاری دریل با پیچ های معمولی در این است که پیچ های معمولی باید از دو مرحله مته کاری (سوراخ زیر نخ حفاری) و ضربه زدن (از جمله اتصال بست) عبور کنند. هنگامی که پیچ ها به هم متصل می شوند، دو فرآیند حفاری و ضربه زدن یک بار با هم ترکیب می شوند. ابتدا با مته در جلوی پیچ مته می شود و سپس با پیچ (شامل اتصال بست) ضربه می زند که باعث صرفه جویی در زمان ساخت و بهبود راندمان ساخت می شود.
