پیچ نیز نوعی اتصال دهنده است که از دو قسمت سر و پیچ تشکیل شده است. آنها را می توان با توجه به کاربرد آنها به سه دسته تقسیم کرد: پیچ های ماشینی، پیچ های تنظیم و پیچ های مخصوص. پیچ ماشین عمدتاً برای قسمتی با رزوه محکم و اتصال محکم با قسمتی با سوراخ عبوری استفاده می شود. بدون نیاز به اتصال مهره ای (این نوع اتصال، اتصال پیچی نامیده می شود و همچنین یک اتصال جداشدنی است؛ مجهز به مهره ای برای اتصال ایمن بین دو قسمت با سوراخ های از طریق). بین دو قسمت برای بلند کردن قطعات از پیچ های ویژه مانند پیچ چشمی استفاده می شود.
مهره دارای یک سوراخ رزوه شده داخلی است و به طور کلی به شکل یک ستون شش ضلعی صاف است. همچنین به صورت مربع مسطح یا استوانه صاف است. به پیچ و مهره، ناودانی یا پیچ ماشینی برای بستن دو قسمت برای تبدیل آن به یک قطعه کامل تعبیه شده است.
پیچ های خودکار شبیه به پیچ های ماشینی هستند، اما رزوه های روی پیچ پیچ های خودکار هستند. برای بستن و اتصال دو عضو فلزی نازک برای یکپارچه شدن آنها استفاده می شود. سوراخ ها باید از قبل روی اعضا ایجاد شوند. از آنجایی که پیچ ها سختی بالایی دارند، می توان آنها را مستقیماً در سوراخ اعضا پیچ کرد. موضوع داخلی پاسخگو
پیچهای چوبی مشابه پیچهای ماشینی هستند، اما رزوههای روی پیچ، رزوههای پیچ چوبی ویژهای هستند که میتوان آنها را مستقیماً به جزء (یا بخشی) چوب برای یک قطعه فلزی (یا غیر فلزی) با سوراخ پیچ کرد. اجزای چوبی به هم چسبیده اند. این اتصال نیز یک اتصال جداشدنی است.
