بست یک اصطلاح کلی برای نوعی قطعه مکانیکی است که برای بستن دو یا چند قطعه (یا جزء) به یک قطعه استفاده می شود. در محصولات خودرویی تعداد بست ها زیاد و متنوع است. در کاربرد عملی، به سادگی به قطعات استاندارد گفته می شود که شامل پیچ، ناودانی، پیچ، واشر، حلقه های نگهدارنده، پین، پرچ، ناودانی ها و مجموعه های جوشکاری و جفت های اتصال است. روش های عملیات سطحی اتصال دهنده ها شامل آبکاری فلز (مانند گالوانیزه، قلع، نیکل، کروم و غیره)، تکنولوژی فیلم تبدیلی (مانند فسفاته کردن و اکسیداسیون) و پوشش الکتروفورتیک کاتدی می باشد. روش های مختلف تصفیه سطح بر بست ها تأثیر می گذارد. ظاهر، جلوگیری از زنگ زدگی، هدایت الکتریکی، خواص اصطکاک و غیره.
انتخاب اتصال دهنده ها تابع استراتژی های خاصی برای اطمینان از کیفیت مونتاژ، کاهش عیوب طراحی و صرفه جویی در هزینه های نیروی کار است.
اصل انتخاب بست
(1) رابطه تطبیق بین پیچ و مهره: پیچ بالاتر از مهره است.
(الف) پیچ های کلاس 8.8 با مهره های درجه 6-8؛ (ب) پیچ های کلاس 10.9 با مهره های درجه 8-10.
(2) انتخاب طول بست.
(الف) مشخصات طول پیچ / مهره / پیچ معمولاً 5 برابر یکنواخت است. (ب) طول اتصال دهنده ها برای همان نوع قطعات از مدل های مختلف توصیه می شود.
(3) ابعاد سر بست ها یکنواخت است. توصیه می شود ابعاد سر تا لبه همان نوع اتصال دهنده های قطعات را برای مدل های مختلف یکسان کنید. می تواند تعداد ساعات کاری کارمندان را برای تعویض آستین های بست کاهش دهد.
